Yokluğun Kapısında Nihal Aşk

Hissin sınırında gezindim seninle.
Zaman durmuştu, iki nefes arasındaki o belirsiz telde.
Sen, adı konulmamış bir dua gibi duruyordun karşımda;
bense, her zerremle aşka evet diyen bir yakarış.

Belirsizlik dedikleri, sevginin ilk ateşidir aslında.
Bize sorar: “Karşılıksız kalacak bu alevi,
yine de yüreğinde taşımaya cesaretin var mı?”
Yoklukla varlık arasında sallanan bir salıncakta,
kendimi bıraktım sulara ki bulayım kendimi.

Öyle bir kat ki bu, nefes almak yoruyor insanı.
Çünkü senin kalbine giden yol, önce kendi karanlığımdan geçiyor.
İçimdeki pusula titriyor, yönünü bulmaya çalışıyor:
“Sev, bekleme. Sev, sorma. Sev, içinde büyüsün aşk.”

Bazen bir bakışın sınırında kayboldum,
bazen bir solukta bütün oldum.
Dokunmak mı? Önce kendime dokundum.
İçimde bir gül açtı, adını sen koymadın.
Onu ben suladım susuzluğumla.

Mistik bir arayış bu, sanki.
Seni sevmekle başladı her şey,
sonra seni aramakla devam etti,
en sonunda kendimi bulmakla tamamlandı.

Belirsizlik, en zarif işkencedir.
Aşkın üzerine titrediği, sınavdan geçirdiği yerdir.
Ve insan anlar ki, asıl mühim olan,
senin kalbine ulaşmadan önce,
kendi kalbindeki sonsuzluğa inanmaktır.

İşte bu kat, en yorucu olanı.
Çünkü insanı, senin varlığından önce
kendi yokluğuna güvenmeye çağırır.
Ve orada, sessizce, bir gül solsa bile
kökü hep içimizde kalır.