Yokluğun Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

YOKLUĞUN

Bir akşam vakti yüreğime düştün,
Gül bahçesinde açan ilk tomurcuk,
Gözlerin mavi bir denizdi, içinde
Yitip giden gemilerin hüznü.

Ellerim titreyerek dokundu saçlarına,
Her telinde ayrı bir tarih saklı,
Kokun bahar rüzgârında esen nane,
İçimi ürperten tatlı bir serinlik.

Sözlerin cırcır böceği sesinde,
Gecenin koynunda kalan son ışık,
Her hece bir yıldız kayması,
Gözlerim kapalı tuttum dileklerimi.

Aşk dedikleri bu muydu, bilmem,
Yarısı korku, yarısı derin bir sükût,
Yokluğun varlığımdan ağır gelirken,
Varlığın yokluğumu doldurdu.

Sen gideli her mevsim bir ayaz,
Her sabah eksik bir kahvaltı,
Ama içimde söylenir hep aynı türkü,
Adını koyamadığım sevdanın.

Dağlar aşar gibi aştım her günü,
Yollar bitmez gibi geldi hep sana,
Belki varılmaz, belki yok sonu,
Bu türkü söylenir, usul usul yana yana…

Fatih Mehmet Yiğit