Türküler yakıyorum yokluğuma binlerce inat dolusu kahırla
Hoyrat zamanlarda anlık kıvılcımlarla çarpıyorlar yüreğime bir tokat gibi bozlak bozlak...
Ne ısınıyor nede acıyorum!
Geçip gidiyorlar önümden dumansız yalan yangınlar...
Yine de üstüme üstüme geliyor sahte gerçekler..
Üşüyorum, donuyorum.
Bu mu olacaktı! benim sonum....!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta