zaman çelimsizliğimizi arttırıyor
üzerimizde yılların kâbus bulutları
tebessümün resmini çizmeye çalışıyor ellerimiz
cismimizin silüetini unutmuş makineler
materyalizmin pehlivanları ile güreşemiyor bedenimiz
acı acı olmasına
onlar hancı biz yolcu misali
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta