Yok Edilmiş Bı'şehrin Evladıyım

Yok edilmiş bir şehrin evladıyım ben,
taşında barut, toprağında kan olan bir yurdun.
Sokakları sisle örtülü,
caddeleri pusla mühürlüdür şehrimin;
ışığı sönmüş lambalar
gecenin yasını tutar.

Bacası tütmeyen harabeler
suskun bir ordu gibi dizilidir ardımda.
Yakılan evler,
talan edilen köyler
adım adım yürür peşimden.
Sokak aralarında düşen
melek yüzlü çocuklar,
meydanlarda katledilen
analar, babalar, bacılar
tarihin kara defterine yazılmıştır.

Ben o defterin
yırtılmayan sayfasıyım.
Bitmeyen türkülerdir servetim benim,
altın değil, toprak mirasıdır payıma düşen.
Ağıtla büyüdüm,
sessizlikle konuşmayı öğrendim.
Yok edilmiş bir şehrin evladıyım;
bazen suskun bir kaya,
bazen içten içe yanan bir korum.
Kimi zaman sancı,
kimi zaman hasret olur adım.
Geceleri titrer bedenim,
çünkü rüyalarım bile
yıkıntılar arasından geçer.

Dedim ya,
yok edilmiş bir şehrin evladıyım.
Bakışlarım yasadışıdır,
çünkü gerçeği görür.
Gözyaşımı yere değil,
zamana akıttım.
Rüzgâr şahittir
haykırışıma,
dağlar bilir feryadımı.
Zevki tanımam,
sefayı bilmem.
Ben acıyı yoğurdum kelimelerimde.
Seher vakti
merhem olurum yüreği yanık analara.
Kalemimin mürekkebi derindir,
sözlerim sitemlidir.
Yüreğime çile
bir kader değil,
bir mühür gibi basıldı.

Yok edilmiş bir şehrin evladıyım;
yarım kalmış bir aşkım var,
sonu gelmemiş bir destanım.
Yıkılmış hanlar gibidir ömrüm,
yakılmış şehirler gibi sabırlı.
Avuçları nasır tutmuş bir baba,
ateşten gömlek giymiş bir ana
dimdik durur arkamda.
Canını, can uğruna verenlere selam olsun!

Yok edilmiş bir şehrin evladıyım.
Burada tanrılar değil,
kana doymayan cellatlar hüküm sürer.
Vuslat yoktur bu coğrafyada,
umut bile yaralıdır.
Her çocuğun ağlayışı bir ferman,
her ferman bir isyandır.
Ve Newroz’un ateşi
yalnızca baharı değil,
direnişi doğurur.
O ateşle büyüdüm ben,
o ateşle yazıldım tarihe.

yok edilmiş bir şehrin evladıyım
ama
yenilmeyen bir halkın
devam eden destanıyım.