sahipsiz bir fırtınaydı sevdamız,
yalnızlığın kamçısıydı gecelerimiz
,eskilerden,
diz boyu yalnızlığımız gebeydi kabahatlara
kırmızı kırmızı bakar ya deniz;
ancak o anki zaferlerimiz;
kıyamete kıyar gibiydi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta