Şu yalan dünyada, bir tek ağacım,
Dikili fidanım, kurulu binam yok.
Yoklukla yoğruldum, ömrüm boyunca,
Bir canım var çıkmamış, onda da umudum yok.
Yok, olmuşum bir kere, var olmama imkân yok,
Kırılmış elim kolum, tutunacak yerim yok.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
