Yok Şiiri - Yakup Günel

Uzaktan bakar oldu artık bu gözler,
Hüznün her bir zerresini içinde yaşarken...
En zor duyguları da hisseder.
Yollarına bakakaldım çaresizce,
Duymaktan ve de görmekten öteye geçemedi,
Bu beni ele geçiren hislerim...

Ayrılığı yaşıyormus gibi bir eda...
Doldurur zihnimi.
Yankılanır her bir hücremde,
Sessiz çığlıkları duyuluyor her bir noktamda.
Kanatıyor ruhumu şu ızdırap...

Ne de zormuş tekrardan yaşamak aynı şeyleri,
Bozuk bir plak sanar insan kendini.
Sona yaklaştıkça başa dönüyor,
Aynı şeyleri tekrardan bana yaşatıyor.

Kader örüyor ağlarını her birimizin üzerine,
Takılırız o ağa, çırpınırız bir şey olmaz yine.
Acı hatıralarla doldururken yaşamımızı...
Bu hayata alışmaya alışıyoruz.

Feleğin sillesini yedik henüz yolun başında,
Neler yaşadım ben bu genç yaşımda.
Ruhum bedenime tezat, 43 yıl varmış gibi arada
Boğuşuyorum acılarla, tutunuyorum hayata.

Kırık bir kalbin her bir parçası dağılmış üstüme,
Cam kırıklarıyla dolu bir gönlün etkisi sardı beni
Acıtıyor her şey bedenimi ve de ruhumu.
Esir düşmüşüm ben,
Unutamıyorum o duyguyu.
Belki de unutmak istemiyorum,
Hafif bir tebessümünde can bulurken...
Neden şu karanlık hayata döneyim tekrardan?

Kaybettim her seferinde her şeyi,
Bu duygular benim için yeni değil çok eski.
Yedi aylık bir etki denkti yedi asra...
Geçen her bir saniye sanki koca yıllarmış gibi.