Yine gün tükendi serçe kuş telaşıyla
Yitik günlerin sancısı kıvranırken içimizde
Mısralar titrek bir mum alevi gibi oynaşır
Bir sancı olmasın diye yazılmamış alfabe arar biçare yüreklere
Hangi harfe sığınsak şimdi ki gün yakmasın
Ölüm gölge olmasın ömürlere
Duygular sel vurgunu nehir yatağı gibi şimdi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta