Yitik bir şehir artık benim için yaşadığım yer
Mutsuzluğu acımasızlığı veriyor bana susarcasına
Aldanmışlığın cesaretiyle yaşamıştım bu şehirde oysa
Bedeli ne olursa olsun diyen ağızların yalanlarıyla
Bedenimi sahte yüzlerin efendilerine sattım
Pişmanlıklarım acımasız sermaye budalalarına
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta