İçimde bir ümit bekliyorum...
Bir cansıkıntısı yeralmış canevimde,
Korkuyu da üzerine ekliyorum...
Bir cüce görüyorum kendimi;
Aslen devim de...
Güvensizlikle ancak, yerimde emekliyorum...
Nerde koşmak, nerde taşmak, nerde coşmak...?
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Evet yine de ümitleri kaybetmemek en dogrusudur..Tebrikler sayin Sayil, sevgilerimle: Samanyolu (Nigar Yildiz)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta