Yine Yeniden Şiiri - İrem Solak

Kıştı gönlüm, sustu sesim, yâr çekildi elimden,
Bir vedânın sessizliği çöktü soğuk gecemden.
Ne bir söz, ne bir bakış; dondu her an hatırda,
Sanki zamân bile üşür, kaldı her şey hatıramda.

Sonra bir sabah... bahar gibi bir gülüş dokundu yüreğime,
Sandım ki küllenmiş ömrüm yeniden yeşere.
Her kelâmın bir umut, her bakışın bir teselliydi,
Meğer senin gelişin, dönüşsüz bir vedâya vesileydi.

Yine korktum…
“Ya yine yarı yolda kalırsam?” dedim kendi kendime,
Yine kırılır mı içimde filizlenen heveslerime?
Bir selamınla ısınır, bir sessizliğinle donarım,
Senin için başlar bahar, ama ben hep sonbaharda yanarım.

Şimdi yağmurlar düşüyor, her damlası bir sükût gibi,
Yüreğimde yankın kaldı, adınla hemhâl, hem rûh gibi.
Ve bil ki —
Gelsen de yâr, değişmediğin sürece gönül, küllere bakar, yine ve yeniden yanar.