Yine sensiz Şiiri - Murat Ülkü

Yine sensiz bir günün çaresiz gecesindeyim,
Ne uykuya yer var ne susuyor düşüncelerim.
Beynimin dehlizlerinde yankılanıyor sesin,
Hâlâ aynı tonda, hâlâ nefes nefesin.

Hani o okşamaya doyamadığın saçlarım vardı ya,
Şimdi avuçlarımdan dökülüyor birer birer toprağa.
Sensizlik bana hiç yaramadı be sevdiğim,
Eksiliyor ruhum, sığamıyorum bu koca dünyaya.

Hiç iyi değilim ama "dön" de diyemedim işte,
Gitmek senin kararınsa, dönmek de senin olsun.
Fakat çok geç kalma, vuslat kalmasın ateşte;
Döndüğünde bulamamak da var, haberin olsun.

Eğer döneceksen şimdi dön, hemen bu gece,
Ben sensizliğe alıştıktan sonra neye yarar?
Kök salınca içime bu sessiz işkence,
Zamanın geri vitesi ancak pişmanlık doğar.

Zaman, durmuş bir saatin sivri yelkovanı gibi,
Saplanıyor her saniye en derin bağrıma.
Her nefes bir asır, her an bir ölüm gibi,
Solan çiçekler bile ağlıyor yokluğuna.

Söylesene, hangi gidişin dönüşü bu kadar imkansız?
Sen kendi yolunda yürürken hoyrat ve kaygısız,
Arkanda bıraktığın bu enkazın altında,
Kaç mevsim çürüdü, biliyor musun vicdansız?

"Dön" demediğim için mi bitti sanıyorsun?
Gururumdan değil, dermanım kalmadığındandı.
Gözlerindeki o kararlı gidişi görmemek için,
Sessizliğim, kendimi son kez sakladığımdandı.

Şimdi ellerim boş, ruhum yorgun, saçlarım tel tel...
Bana bıraktığın bu boşluk, en ağır mirasın.
Öyle bir enkaz bıraktın ki, ne rüzgâr ne sel,
Silemez izini bağrımda çarpan bu yasın.

Ama yine de...
Pencere kenarındaki o saksı hâlâ direniyor,
Sanki senin dokunacağını biliyormuş gibi.
Can çekişse de ölmüyor, seni bekliyor,
Karanlığın içinde bir umut ışığı gibi.

Belki de fırtınalar, gökyüzünü arıtmak içindir,
Belki bu sancılı bekleyiş, en güzel gelişin bahanesi.
Kırılan her kemik, kapanan her kapı kilitlidir;
Ama açılacaktır bir gün, aşkın o eşsiz sahnesi.

Geleceksin...
Tüm yolların yorulup bittiği o menzilde,
Yine benim kapımın önünde soluklanacaksın.
Ve o gün; dökülen her saç telim, geçen her uykusuz gece,
Seninle yeniden, bambaşka bir anlam bulacak.