Yine Gel... Şiiri - Döndü Dülger

Bir gün kelimelerin yorulursa, yine gel.
Seni sesinden değil,
Yüreğimin ürpermesinden tanırım.
Bir şarkının en dokunaklı yerinde seni bulur,
Yarım kalmış bir mektubun son satırında seni görür,
Sabahın ilk ışığında yüzünü hatırlar,
Yine sana çıkacak yollar açarım.

Bir gün içinde bir yangın alevlenirse,
yine gel!
Küllerini de getir, suskunluğunu da.
Hatta yorgunluğunu da bırak kapıma.
Hiçbir şey sormam.
Yanına sessizce oturur,
Ben de seninle susarım.

Bir gün dünya sana dar gelirse,
Yüreğinde ki umutların tükenirse
Başını koyacak bir omuz bulamaz,
Gönlün sğınacak bir sessizlik dilerse,
yine gel…

Ben seni
varlığından değil,
yokluğundan tanırım...
Döndü Dülger