Yine gece, bir sığınak değil, bir derin kuyu,
Herkesin gürültüsü kesildi, sesler artık suskun.
Ben bu dipsiz kuyuda, kendi kendime bir uyku,
Zamandan ve telaştan kopmuş, tek başına vurgun.
Her şeyden ve herkesten ırak bu duvarlar buzdan,
Bu yalnızlık benim mabedim, benim de sonsuzluğum.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta