Doğduğum yere çok uzaklarda evim
Uzanıpta bir türlü tutamadığım anılar.
Sımsıkı bir teselli yakalarken ellerim
Aklımda hala önemsediğim buruk hatıralar.
Bir sabah namazı vakti çok uzakta
Yanık bir ezan sesi hala kulaklarımda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta