Yılmaz Ökçin Şiirleri - Şair Yılmaz Ökçin

Dinle dostum dünya olmuş cehennemden de nar
Fakire sırt çevrilir zengine iltifat var
On dörtlük kız parkta olmuş morukla sarmasar
Kadınlarda kalmadı haya kızlarda da ar

Bak sözde kabadayı parayla avrat satar

Nazlı goncam gittinde unuttun sen beni
Eller koklasın deyemi derdim o güllerini
Canımdın hatta canımdanda çok severdim seni
Mazimizi andıkca aşkın öldürür hep beni
İnanki unutmak mümkün deyil tatlı buselerini
Yad el okşasada kumral saçının tellerini

Dokuzyüz seksenüç otuz ekimde
Sallandı erzurum beşik misali
Yağan yağmur ile çamur içinde
Kaynadı ilçeler kazan misali

Ana baba işte çocuklar düşte

Ömrümün baharı kış olup geçti
neşe uzaklaştı gam beni seçti
felek sağlığımda kefenim biçti
Korkarımki bu dert beni öldürür

Doğdum yirmi yıl durmadan çağladım

Yaylamızın suları buz gibi
Pamuk tarlalarında ne var gel
Mevsimsiz geçen bir ülke gibi
Kalmadı ömrümdede bahar gel

Kışları karsız adana gibi

Gel gitme gel kolların olsun senin son durağın
İçelim mest olalım geçmeden en güzel çağın
Kes yad elle aranızdaki o yapmacık bağın
Sevelim sevilelin geçmeden en güzel çağın

İlk baharda solacaktır adanada yaprağın

Hor görme görmezi oda insandır
Asıl körlük dostlar cehalettedir
Hukukcu öğretmen hatta bakandır
Asıl körlük dostlar cehalettedir

En büyük arzusu okuyup bilmek

Heba oldu boşa gitti yıllarım
Gitbe yalan dünya senden usandım
Güne döndü haftalarım aylarım
Gitbe yalan dünya senden usandım

Felek vurgunuyum her dem inlerim

Akşamın zifiri karanlığında
Yanan bir mum gibi eriyeceğim
Nemli gözlerimin ıslaklığında
uslanmaz gönlümü sürüyeceğim
Resmini çizmişim ben hayalimle
Kararmış dünyama kara kalemle

Yıl bin dokuz yüz atmış altı idi mevsimde bir yaz
Yaz kâtip aşkın defterine dertlerimi böyle yaz
Toydu küçücüktü sevgilim hep ederdi bana naz
Yaz kâtip mazideki hikâyemi işte böyle yaz

Bin dokuz yüz atmış sekizde dertlerim deyildi az