Yılmaz Köksal Şiirleri - Şair Yılmaz Köksal

Gözlerimi hep kapatmak istiyorum.Gözlerimin ardındaki hayaller gördüklerimden daha çok mutluluk veriyordu, bakmaya kıyamadığım, gözlerine bakmayı özledim.Bir boşlukta yım sanki,sana sarılıp bağrıma basıp içimdeki boşluğu doldurmanı özledim

Ne papatyaların tomurcuklarını görebildim,ne ıslak toprağın kokusu,Ne güneşin sıcaklığı yaktı tenimi, nede bir denizin kıyısını düşünmek ısıttı içimi.
Sel gelsede gök yarılsada,ben derinimdeki seni özledim.

Zaman geçiyordu, boğazımda düğümler, içimdeki çocuk acı çekiyordu.Ben seninle çocuk kalıp seninle büyümeyi özledim.Bir köşede saklanıp kuşa böceğe değil, herşeyimi sana anlatmayı özledim..

Ben hep seni bekledim, seni bekleyişimin adı yok.
Seni beklerken içimde ki o heyecanı bastırmak için yaptığım sakarlıkları, beklerken bana gelmeni özledim.Oysa seni ömür boyu beklemeye razı şu kalbim...

Herkes gibi bizimde bir hikayemiz var. Sen benden gittin sonra ben benden gittim. "Ben senden gitmeyeceğim" bizim hikayemiz ki, gözyaşlarımı tek başıma sildiğim günlerin bitip, güzel günlerin tekrar yaşanması hayaliyle dolu. Ben o günleri özledim.

Sonra gülüşün geldi aklıma... Nasıl başarıyorsun her koşulda beni mutlu etmeyi ? Sevişirken bile birşeyler söyleyip gülüşlerimizi özledim. Oysa bizim bütün güzelliğimiz yaşadıklarımız da. Ne içimdeki sokaklara sığabildim ne dışardaki dünyaya.

Yetmedi mi sustuğum ? Ben çok güzel sustum, sen çok güzel duymadın.oysa seni anlatmalı bu yürek, sen bana hep iyi geliyorsun.Mucizem olduğuna inanıyorum.Sıcaklığın bedenime işliyor, bir kalbim olduğunu hissettiriyorsun.Ben seni sana anlatmayı, ben seni tüm tüm dünya ya haykırmayı özledim.

istemesem de zihnimden atamadığım kaygılarım,
Bugün için olmasa da yarın için korkularım var.
Korkusuzca yaşamayı özledim.Birlikte olmadığımız o günler adına ağlamayı bırakıp seninle gülmeyi özledim.Gözlerine baksam yine sussak ama anlasan

Ne güzel şey sevmek ! Çiçekleri sev, doğayı sev, denizi, gökyüzünü, yıldızları, hayvanları, insanlarları sev. Sevmek için bir sebep aramadan koşulsuz sev.
Ben seni tutkuyla sevmeyi özledim. İlk gün ki gibi...

Artık hangi şarkıyı sevdiğimi bile bilmiyorum
dizlerimi çekmişim karnıma, kulaklarım radyoda en sevdiğim şarkıyı bulmaya çalışıyorum ama hiçbiri bizim en sevdiğimiz şarkı değil. En güzeli beraber söylediğimiz şarkılar. Ben beraber söylediğimiz şarkıları özledim.

Hala gökyüzü maviye benzer, hâlâ maviye sakladığm umutlar, hâlâ gülüşüme sığdıramadığım mutluluklar var ama ben seninle gülmeyi özledim.Yanlizca kokusunu duymak için derin nefes alırsın, veremessin.Kokunun kokuma karışmasını özledim.

Bırak dünya dursun,zaman dursun seninleyim ve sana söz yaşarsam öbür günde seni seveceğim.
Ben seninle büyümeyi, gülüşünde ki sıcaklığı, sonsuzadek benim kalacakmış gibi sarılmanı özledim.

Basit şeylerin içinden bile anlam dolu ayrıntılar çıkartmanı,beni çocuk gibi sevmeni, kırıntıları bile paylaşmayı özledim. Kuracağım her hayale sahip olmanı, gözlerine baktığımda bana ait olduğunu görmeyi özledim.

Keşke benimde karşımda,her zorluğa rağmen dimdik durabilen ve sevebilen biri olsaydı. Kalbinin güzelliği yetmiyor bazen, kazansanda kaybettiklerini telafi etmiyor. İnsan tek başına dağ olamıyor. Sırtını yaslandığın dağ olmayı özledim...

İçimde neler olduğunu anlamasını sağlayamam ama artık ağaçların çiçek açtığı ve yaprak döktüğü mevsimleri kaçırıyorum.Sen dört mevsim bahardın bana.Seninle yeşerip seninle çiçek açmayı özledim.

Hep aynı köşe başında geçmeni bekledim, bir tarafım sanki uçsuz bir deniz...Kara kediler dolaşır sanki hep beynimde. Kaçtım sandığım herşey hep karşımda.
Koşmaktan,anlatmaktan yoruldum, bağdaş kurup oturmayı özledim.

Karışık duygular içindeyim,ne yağıyor ne yanıyor.
Belki meltemin de mehtap olmak, belki kalbinin en güzel yerinde öylece kalmak,belki de birlikte olamadığımız o günler adına oturup beraberce ağlamak.Herşeyi unutup kimse yokmuş gibi gözlerine bakmayı özledim...

Kayboluyorum! bu döngü,bu girdap beni içine çekiyor
Bir kafesteyim, çığlık çığlığa. Kendimi ; yeterince ışık vermeyen bir mumla arıyorum. Başka bir umarım kalmadığından gülüyorum. Beraber kahkahalarımızı özledim.

Soğuyordu herşey birbir, önce çayın soğur dalarken geçmişe, sonra hayellerin soğur beklediğin gelmeyince, sonra için soğur, üşürsün de ısınamazsın gözün gözüne,tenin tenine değmeyince...

Anlamaz kimse seni, gün gelir duvarlara konuşursun gün gelir dalgalara haykırırsın. Ağlarsın geceler boyu, ne de sesini duyan olur. Kimsesiz çocuk gibi gidecek yerin olmaz, başını yasladığın omuz olmayınca...

Günler günleri kovalar. Gecelerin kâbuslarla, günlerin acılarla dolar.Ne kadar zaman geçerse geçsin yaraların kabuk bağlamaz. Hüznün bağrını yakar.
Gelmeyeceksin biliyorum, gelmeyince bitmeyecek.

Hiçbir şey sen,bir sen !.. sensiz olmadı ya dünya.
Bugün yine kör olmuş gözlerim,lal olmuş dillerim.
Gözyaşlarım aynı,ben yine aynı şarkıda kalmışım.
Dışarıda kar var,dışarıda buz.sığınsam gönlüne biraz yar...

Artık kendimden kaçmak istiyorum yar, senden değil

Son zamanlarda bir sürü yeni arkadaşlarım oldu. Hepsi de birbirinden değerli insanlar aslında ama ben hep seviyeli ve mesafeli durmak zorunda kalıyorum. Birgün bunlarla samimiyetim ya seni üzerse...

Geziyorum artık yeni yerler keşfettim, papatya bahçesi bile buldum. Yağmura yakalandım sırt üstü yere uzanıp yağmurun altında saatlerce öyle kaldım.
Bir tek resim bile çekmedim. Birgün bunları görüp ya seni üzerse...

Şiirler yazıyorum her gün, her bir mısrada sen varsın aslında, bazen canım çok yanıyor, şiirlerim isyankar oluyor, hemen siliyorum. Okumuyorsun ama ya bir gün olurda okursan, bunları görüp ya seni üzerse...