Yılmazdı o hiç hayattan...
Irak olmadı hiç bir umudu ona..
Lal akşamlarda yazdı
Mum ışığında bile
Antik acılarını hayatının
Zehir Zemberek bölümünü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




her insan kendi doğasını,kültürünü onun kadar uyarlayabilse ne iyi olurdu.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta