Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
BESTELENEBİLECEK ÇOK GÜZEL TSM. OLACAK BİR ESER...YALNIZ ZEKAİ TUNCANIN ELİNE GEÇMELİ BU ESER.KUTLARIM USTA KALEMİNİZİ EN DERİN SAYGI VE SEVGİLERİMLE EROL SAGUN. BU GÜZEL ESERİ YAZAN YÜREĞE SELAM OLSUN
Yıllar yorgun ben yorgun boşa geçmiş seneler diyordu bir eski şarkıda halen mırıldanırım.Yüreğine gönlüne sağlık değerli gönül dostum ne bu karamsarlık bu kadar.Yürek kaleminin sevgi sesi susmasın inşallah mevlamdan dileğimdir.
Hayırlı geceler saygılar benden ümüt güngör
Hayal kurdum, kabuslarla uyandım.
Yeşil sevdim, karalara boyandım,
Kavuşulmaz bu sevdadan usandım,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun.
Hayat malesef yoruyor dost yüreğinize sağlık yine güzel bir şiir
siz yorulmayın üstadım bizim sizin gibi şairlere ihtiyacımız var sevgi dolu yüreğe kutlarım ...saygılarımla..
Vefasızlık yüreğimi acıtan...
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun...
Derdinizi dile getirecek kelimeleri ve devamında mısraları yerli yerince deyiverince bize diyecek bırakmamışsınız efendim.Kaleminiz yüreğinizin sesi olmaya devam etsin inşallah...
Yılların Yorgunu
Anlamadım yıllar geçti aradan,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun.
Hayat denen o çileli sevdadan,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun
Yüreginize saglik Yorgunluk bitsin Huzur gelsin Dileklerimle Kaleminiz daim Hersey Gönlünüzce Olsun Saygilarimla...
Elbet bir gün bitecek bu yorgunluk .. teşekkürler
gönül yorulmu$sa hiçbir $ey kar etmiyor zaten.. hemen gönlü örnek alıyorlar akabinde.. yılların yorgunu olmak içinse yılların geçmesi hiç ama hiç gerekmiyor.. ne oluyor ki bu durumda zaman kavramı.. mekana giren misafir mi? peki mekan nerde?
Hayal kurdum, kabuslarla uyandım.
Yeşil sevdim, karalara boyandım,
Kavuşulmaz bu sevdadan usandım,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun.
Bu güzel anlam yüklü şiiriniz için sizi kutlarım.Yüreğinize sağlık.Saygı ve sevgilerimle.
Güllerimi topraklarda yitirdim,
Gençliğimi açmazlarda bitirdim,
Ne zahmetle ta bugüne getirdim,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun.
Saçlarımı çilelere yoldurdum,
Hallerimi doktorlara sordurdum,
Aşktan yana miatımı doldurdum,
Yıllar yorgun, gönül yorgun, ben yorgun.
şairin yüreğine sağlık çok güzel bir şiir okudum SAYGILAR.
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta