Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bazen yaralarımıza tuz bağladığımızda bile acısını hissetmeyiz içimizdeki acının büyüklüğünden....Ama ben son bahardan hep ümitliyimdir..İçinde yine de bahar var..)))
Kutluyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta