Yılkı Atları Şiiri - Cemal Şener

Dağ başında
kimsenin sahiplenmediği
ama kimsenin de terk edemediği
atlar

Soğuğu dişleriyle kıran,
rüzgârla yarışan
yılkı atları…

Boynunda eyer yok
ama hafızası ağır,
insanın yükünü
en çok onlar hatırlar.

Bir arada dururlar
sürü olmayı bilirler,
en zayıfı ortaya alıp
kışı birlikte geçirirler.

Özgürlükleri
başına buyrukluk değil,
birbirine yaslanmanın
en eski hâlidir.

Kar çöker ovaya,
izleri silinir
ama yönleri şaşmaz;
çünkü dağ
yalan söylemez.

Bir gün insan
yeniden insan olmayı öğrenirse,
bunu
yılkı atlarından öğrenecek.

Kim bilir belki de
Şimdi düşünecekler