Yılın Son Şiiri Şiiri - Mehmet Ali Yavuz

Bu şiir, bir yılın son gecesinde yazılmış bir iç döküşün kaydıdır. Takvim yaprakları sessizce düşerken, kişi geride kalan her şeyi düşünür: kırık saatleri, geç kalınmış umutları, susarak söylenen sözleri. Her şeyin üzerine bir yıl daha eklenmiştir; ama en çok da “sen”in adı kalbine kazınmıştır. Bu yıl da geçmiştir, ama geçmeyen bir şey vardır: her şeye rağmen kalbinde ısrarla kalan o kişi. Bazı geceler çok uzun sürmüş, bazı sabahlar erken vazgeçmiştir ondan. Yine de her düşüşte, kalbi bir dal gibi uzanıp onu tutmayı bilmiştir. Çünkü bir insanı sevmek, bazen sadece onu düşünmek, onu taşımak demektir. Yılın son dakikalarında artık dilek dilemez. Çünkü dilekler, onun yokluğunda yalnız kalmıştır. Tek istediği şey, eğer bir mucize varsa bu gecede, kendine biraz daha dönmek; kaybettiği parçalarını bulmak. Ve eğer sevda hâlâ mümkünse, yeni yılın adını taşımasını… Yani yeni yılın, “seni” de içinde barındırmasını. Bu, yılın son şiiridir. Ama ona yazılanlar hiçbir zaman son olmaz. 2025’ten kalan son hatıra, adını anmasa bile kalbinde kapanmayan en sessiz yılın “sen” olduğu gerçeğidir.