Yılgın Kanatlar Şiiri - Ayşe Uçar

yılgın kanatları var günlerin
her an kendini boşluğa bırakabilir insan
korkarım tutunulacak bir dal arayana
hüsran doğurur depresif
zamanlar

telef olmuş hülyaların peşinden koşan varsa
bilsinler ki kırıntısı bile yok umudun bilgeliğin
anlayışın saygının sevginin
merhametin

tüm insanı yücelten erdemlerin topu kurda kuşa
ve karıncalara yem

yılgın kanatları var günlerin
volkanlar pasif poyrazlar algın dağlar durgun
bulutlar kurak çöller ölgün

derme çatma saraylar yıkık hanlar ve bozuk yollar
var olmanın ince çizgisinden yürür yokluğun
kurşun adımları

şarabi akşamların kızıllığı boğar güneşi
farkındalığı yaşayanların ruhu darda hıçkırık boğumlarına
hiçliğe takılır suskunluğun ince telinde körkütük efkara
teslim ruhları

Tanrım!
yok mu insanın bir kurtuluşu bir aydınlanması
şimdi acıyla derin uykuların sihirli değneği dokunur
cümle alem elgin kalplere

gözkapakları ağırlaşır ayağı kırık atinin
ve gölgeler uçuşur camı kırık
hayal perdelerinden

yılgın kanatları var günlerin
sahip olduğumuz tek şey yoksul rüyalarımız ve yalnızlık
hiçbir şey eskisi kadar olağan anlamlı değil
paralandı geçmiş gelecek vurdu dibe
zorlu meşakkatlerin önünde
eprimiş yel değirmeni
insan

söndü yüreklerin parlak ateşi
küle döndü kayıp ruhlar

ezelden beri hiç gülmedi
şu yalan dünyanın yağmur yüklü gözleri

2701202612:48