Yılgın bir kadınım
Parmak uçlarım kanarken yazdığım şiirle
Sensizliğin karanlık sularında
Kan kokuyor kağıda akıttığım mürekkepler
Küller im den doğmalıyım diyorum
Dayanılması imkansız son sancılar
Yaradılış feryadı ile kan sel odalar
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta