bugün sessizliğin yıldönümü
ellerimi anılarla ısıtıyordum
şimşekleriyle kahkaha atıyordu gökyüzü
ve bir kenarda göçmen umutlara tutunmuştum
unutulmanın sancısını sırtıma vurmuş
amelelik yapıyordum hayata
pişmanlık ise son tuğlalardı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta