Yıldızsız Geceler Anneciğim

Bu akşam göklerdeki kızıllığa bakarken,
Gözümden iki damla ateş süzüldü sanki.
Ateşler katre katre yüreğimiz yakarken,
Kahroldum anneciğim, o an öldüm inan ki.

Feryadımı kâinat duysun diye haykırdım,
Boğazımda hıçkırık kördüğüm oluverdi.
Gördüğüm çiçekleri dalından tutup kırdım,
Yüreğimdeki güller hasretten soluverdi.

Ne olur anneciğim, n'olur sen duy sesimi
Bırak solsun çiçekler sen solan gülüne bak.
Vursam bütün gücümle, kırsam leyl kafesimi,
Karanlıkta yolumu bulmam için bir mum yak.

Bırak gökte yıldızlar yolum aydınlatmasın.
Zaten gözümün değil gönlümün yolundayım.
Yeter artık ne olur, dertlerim ağlatmasın,
Yıldızsız gecelerin soğuk kollarındayım.

Anneciğim, yüreğim sanki taştı, taşacak.
Senin dualarınla biter bu işkenceler.
O zaman göre yavrunu, Kafdağını aşacak,
Yıldızsız olsa bile bitecek bu geceler.