Yıldızlı Kız, Geri Dön Şiiri - Selin Ay

Tam orada duruyor, dizleri üzerinde;
Uzansam tutup da çekemeyeceğim yerde.
Ağlıyor gökgeceye, fark etmiyor bile,
Saçıp incileri, arıyor öte beride.

Bir kız geliyor, yıldızları dizmiş bileğine,
Sırtını dönüyor, ömrünü izleyeceğine.
Yumuyor gözünü, hatırlamıyor bile,
Bir şarkı söylüyor, sözleri taştan iğne.

Çocuk susuyor neslinden aldığı özle,
Bir yeri gösteriyor çatlamış elleriyle.
Göz kamaştırıyor, yumunuyor gün bile;
Kız incilere bakıyor, boynunda kırk gözle.

Ak adımlar atıyor kız göklere yerlere,
Kara kara koşuyor çocuk, Ay'a tam ters yöne.
Bakmıyorlar artlarına, düşünmüyorlar bile,
Kaybediyorlar kaderi, mumla arayacakları yerde.

Çocuğun gözlerine inmiş uzun bir perde,
Gizliyor onu en görüneceği günde.
Vermiyor izin, almaya hakça nefes bile,
Artık yarışamaz kimseyle, yarını bilmemede.

Bağladı gözlerini kendi taş elleri ile,
Muhtaçtı yüzündeki pamuklu ak mendile.
Çağ yetişemedi onu yetiştirmeye bile,
Çevrelendi bir deniz bir de kuru çöl ile.

Alışmış önünden usul usul geçenlere,
İlgi dahi duymazdı gidenlere gelenlere.
Her gün geçen vapurları durup izlemezdi bile,
Duymazdı kim yola düşmüş, kim dağ denizlere.

Kız gezmiş diyar diyar Zühre'den de ötelere,
Aramamış, koşmamış, alışıkmış gitmelere.
Kimseyi dinlememiş, işitmemiş söz bile,
Oynamış zakkumlarla, gülmüş hep sevmelere.

Onun için yıldızlı kız, parlamış ince ince;
Her şarkıda kendi dili, çözülmezmiş bilmece.
Çocuğun gözündeki en parlak giz bile,
Yalnızca biriymiş, varmış yüzler binlerce.

Aynı yola girmişler bundan iki üç yıl önce,
Söz değmemiş, teğet geçmişler kadere.
Merak etmiş bin kere, konuşmamışlar bile.
Ne yanmış ne sönmüş, bilinmemiş kesince.

Ne diyecekmiş çocuk, yıldızsız kara göğe:
Yıldızlı kız, geri dön; koş ölümden ölüme.