Yer gök bulanmışken
Bir gök sesiyle uyanıyor insan
Nefes bile kesilen
Bir korkunun içinde oluyor sima
Bir selen ki ağır ağır
Kucaklıyor bedeni her köşeden
Yağmurun bile inmediği gökten
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bazen okuduklarım
öylesine içten soluyorum ki
o satırları
geçmişe dönük nevarsa anılarda
bir bir yaşatıyor yaşıyorum
kutlarım şairim
......................
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta