Tarayıp saçlarına yıldızlarımı taksam
Tel tel asılı kalsa geceye kandil yaksam
Efsunlu güzelliğin bir tül gibi sarılsa
Zifiri özlemleri düşlerden söküp alsa
Özlemlerin yağdıkça ağlayacak şafaklar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir katresin sanmıştım meğer ki sen baransın
Sen ruhumdaki çerağ, içimdeki nihansın.
Harika, harika, harika
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta