Yıldız Şiiri - Nîm Mâh

Sarıp sarmalamış yolunu, ey biçâre yıldız!
Gecelerin pusuladır da, günlerin niçin ıssız?

​Düşsen ardında bir gün kalmaz hayâl,
Gözlerimde sebepsiz bir çare bulsan hilâl.

​Yazmadım kendime, oldu artık dilim lâl,
Derdimi bir görsen, "Oldu!" dersin ihtilâl!.

​Yıldızım yok göklerde, varmak için bir yere,
Gönlüme dönsem; derdim, ağyâre avâre.

​Düştü artık dillere, dilden dile inmez hiç,
Yıldızın rehberi, sefineye mey olur mu hiç?

​Hâlimi görse sâki, der: "Al şu meyden bir yudum!"
Neyleyim meyi, bahr-ı efkâra gark olmuş umudum.