Yıldırım Doğmuş Şiirleri - Şair Yıldırım ...

AĞLAMAYI ÖĞRENDİM
Ağlamayı öğrendim, şimdi gülümseyerek
Deli divane oldum, seni candan severek
Sende değil suç bende, lades dedim bilerek
Ağlamayı öğrendim, şimdi gülümseyerek

Ateş sarmış yurdumun dört yanını
Şehit olan Mehmedime aglarım
Eli bagrında agıt yakan ananın
Mezar başında ki durumuna aglarım
Sakallı eşkiya baş kesen olmuş
Bunuda islam adına yaparmış

AĞZINDAN YELLER ALSIN
Kaşlarını çatarsın, neden böyle yaparsın
Sözlerin yakar beni, çok manalı bakarsın
Gideceğim deyip te, kırmızı gül takarsın
Hayat sensiz çekilmez, ağzından yeller alsın

Ah be komşum ah...
Sen gidince komşum
Zaman senin için durdu
Kocan olacak o adam
Mevlütün okunmadan kudurdu
Ne yedini bekledi

AH BE ZEYNEP ABLA
Ah be Zeynep Abla, Sen diyorsun ya
"ikiden bir çıktı, ben yarım kaldım"
Öyle değil abla, keşke, nerede
Ben oymuşum meğer, benden yok zerre

Neşeyle kutlarsın dogum günlerini
Yavaş yavaş geçer zaman
Sen farkında olmadan
Birde bakmışsın saçında aklar
Torun dolmuştur kucaklar
Üfledigin her mumda

DÖNDÜ SEVDİĞİM
Ömrümce derdini, sessizce çektim
Sevgimden kalbine, sevgimi ektim
Yemimler etmiştin, hani ben tektim
Baharlarım kışa, döndü sevdiğim

DÖNEMEM GERİYE ARTIK
Şu güneşi gölgelesen
Yıldızları yere sersen
Dünyaları bana versen
Dönemem geriye artık

Sen yoksan ben bir hiçim
Eridim bittim için için
Elim kolum gözüm için
Dön gel artık
Bekledim geçip gitti günler
Her günümüz ömürden gider

DÖNMEMİ BEKLEME
Dönmemi bekleme sen, artık sana dönemem
Seni eskisi gibi, sev desende sevemem
Terk ettim buraları, istesemde gelemem
Dönmemi bekleme sen, artık sana dönemem