Bir binanın tepesindeyim
Karşımda nöbetçi kulübesi
Ve çok uzakta otoyollar
Yanıyor ışıkları , bekliyorlar
Bir yerden bir yere giden arabaları
Bende bekliyorum
Kalbimin yanan ışıklarıyla
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta