Yıkımın Zaferi Şiiri - Salim Diyap

Menzile varmak,
eski benliğin görkemli intiharıdır.

Yol seni eksiltmez;
sana ait olmayan fazlalıklardan arındırır.

Zayıf olan dökülür, ham olan kırılır;
geriye kalan, gerçeğin kendisidir.

Dizindeki iz, bir yenilgi nişanı değil;
maddenin bilince attığı o kutsal imzadır.

Acı, benliğinin zirvelerine tırmanırken
ödenen zorunlu harçtır.

Merhamet, yolun lütfu değildir;
kendi yarasını kendi ateşiyle dağlayanların
kazandığı güçtür.

Vardığında heybendeki ağır yüklere bak ve gülümse:
Onlar geride bırakılamayan pişmanlıklar değil,
iradenle seçip sırtlandığın varoluş taşlarıdır.

Hafiflik, uçurtmaların işidir;
insan, taşıdığı dağın ağırlığı kadar kök salar yeryüzüne.

Bu yüzden başlangıçtaki “masumiyet”,
bir noksanlıktır.

Hiçbir hedef saf kalmaz;
bilgi, kanla yıkanmış bir uyanıştır.

Ve ancak cennetten kovulma cesaretini gösterenler,
cehennemlerinden yeni bir dünya kurabilirler