Yıkılmazım Şiiri - Hasan Muslu 2

Kaybetmekten korkmam artık kaderden,
Düştüm ama kalktım kendi yerimden.
İstenmediğimde durmam bir an ben,
Çıkar giderim arkama bakmadan giderim.

Yıkılmazım ben, rüzgâr esse de,
Dağlar yıkılsa da dünya dönse de.
Herkese “evet” yok bundan böyle,
Tek başıma yürürüm gecelerde.

Aptalla tartışmam sözüm ağırdır,
Susmak bazen en büyük cevaptır.
Eskiye dönmem, külü savruldu,
Yanan gönlüm artık bana yeterdir.

Yıkılmazım ben, rüzgâr esse de,
Sırrım içimde kimse bilmesede.
Yol uzun olsa, gece çökse de,
Tek başıma yürürüm sabahlara.

Sırrımı verdim de ne kazandım ben?
Dost sandıklarım yabancı çıktı.
Tek Allah'a güvendim dayandım ben
Meğer insanı en çok o ayakta tuttu…

Kaybetmekten korkmam artık ben,
Kendimi buldum kendi içimde.
Yıkılmazım ben ey dünya,
Dimdik dururum alnımın terinde…