İyi günlerinde gülüp geçerken,
Elimden tutanı olmuş yalnızlık.
“Dostlarım var” derdi, kayıp düşerken,
Vefalı tek dostu olmuş yalnızlık.
Gönlüne dedi ki, giy karaları,
Saymadı içilen sigaraları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiiriniz manidar ve güzeldi yürekten kutlarım
evet yanlızlığım en büyük varlığım demiş şair. insan herşeyle dost olmasını bilmeli. anlamlı güzel bir şiir okudum tam puanla kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta