Dinamitle patlatılmış bir bina gibi kendi üzerime yıkıldım
Hayallerim ve aşkım altında kaldı bu büyük enkazın
Alkışlar kopmuştu üstelik,ortalık toz duman
Bir ben ağladım,hayallerim ve aşkıma
En çok bu dokundu bana
Ben zaten arkasından ağlanmaya değmezdim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta