Yezit Şiiri - Sadık Kocabaş

YEZİD:
Muaviye dölü, fitne tohumu,
Kerbela çölünde kesti yolumu.
Zulm ile bağladı sağım solumu,
Müminler katline ferman yeziddir.

Ehl-i Beyt gülünü dalından kıran,
İmam Hüseyin’e kılıçlar vuran.
Kur’an’ı yakarak sofralar kuran,
İnsanlık bağında talan yeziddir.

Nesimi yüzüldü, vermedi sırrı,
Fuzuli ağladı, sönmedi nârı.
Hatai dilinden dökülen zârı,
Duymayan sağırdır,her an yeziddir.

Kul Himmet, Yemini, Virani yolda,
Pir Sultan asıldı budanmış dalda.
Bu yedi ulunun yandığı halda,
Bir katre sevgiye düşman yeziddir.

Hünkar Hacı Bektaş kurasın attı,
İlim kapısını halka uzattı.
Kim ki bu deryaya nifaklar kattı,
Hakk'ın dergahında hüsran yeziddir.

Eline, diline sahip olmayan,
Mazlumun ahıyla içi dolmayan.
Edep erkan bilip yola gelmeyen,
Nefsine kul olan sultan yeziddir.

Müminlerin kalbi matemle dolar,
Lanet okudukça rengi de solar.
Ezelden ebede her kim ki dalar,
Ehl-i Beyt'ten ayrı kalan yeziddir.

Aşk ile bağlıyız Şah-ı Merdan’a,
Lanet olsun yoldan çıkıp azana.
Adalet mülkünde kuyu kazana,
Kalemsiz Şair’den beyan yeziddir