Kafam kesik koltuğumun altından gülümseyen
Islık çalıp şarkı söyleyen
Sultanahmette alman çeşmesinde bekleyen
Ardıma tüm Yezidileri sürükleyen
Kendi leş hayatı kalleş
Başı vurulasıca denilen bezgin bir ilahiyi müjdelerim
Ardımdan gelin kelle koltukta yürüyelim, yürüyenlerin safında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta