kendi ağacımın altında gölgelenme zamanım geldi,
gönlüme kendimden bir çelenk koyma zamanım,
kendimden tüketme çabalarım bitti,
ya heptin ya hiç değilsin,
ya yettin ya nihayettin...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta