Yetmez Arkadaş Şiiri - Sinan Atik

İçime akıttım tüm efkârımı
Gece suskun kalbim kan ağlıyordu
Hâl-i pürmelâlim encam değildi
Sanki suskunluğum konuşuyordu

Bir bülbül-ü şeyda öttü kendince
Bir gül titriyordu sanki içinde
Sesinin sesinde ben değildim de
Bütün serencâmım kül oluyordu

Neleri düşündüm bilsen neleri
Bir selama muhtaç o kalp benimdi
Şafak kuşanırken merhaleleri
Ruhumun peşinden can gidiyordu

Gözümden döküldü sel misali yaş
Gören zannederdi bir meczup ayyaş
Derlerdi kendine bir yabancılaş
Yeminler tövbeler yetmez arkadaş

Sorgu sual ile fecre ererken
Gözlerim gökleri say edinirken
İlahi kudrete secde ederken
Çok şükür felaha erdim arkadaş...