Yetinmeyi Öğrendim... Şiiri - Döndü Dülger

Kimseler bilmedi,
Sustum sandılar.
Hâlbuki içime konuşmayı öğrendim ben.
Gündüzleri yaşıyor görünmeyi, geceyle dem tutmayı,
Gündüz herşey yolundaymış gibi dik durup,
Karanlığa acılarımı tımarlamayı öğrendim ben.

Kimseler sezmedi,
Buzlanmış camlara gülümsemeler çizdim ben.
Eksik hikayeler yazdım sonunu bir türlü getiremediğim.
Kapılarımı hep kapalı tuttum,
Aralasam eminim yine hüzün sızacaktı.
Kalabalığın içinde en sessiz köşede durdum.
İyimisin diyecekler diye hep gözlerimi kaçırdım.
Çünkü cevabım dilimden yalana bürünürken,
Her iyiyim sözümde gözlerimden kederimi yine dökecektim ben.

Kimseler hissetmedi.
Her gülüşte örttüm onmaz ağrılarımı,
Her iç çekişte gömdüm toz pembe umutlarımı.
Zaman paslı bir fermuar gibi açılıp kapanırken dilimde,
Her geçti dediğimde biraz daha hüzün denizine daldım ben.

Kimseler görmedi,
Yetinmeyi öğrendim ben.
Varken yok sayılmayı,
Köksüz bir ağaç gibi hayata tutunmayı,
Her mevsimde yaprak dökmeyi ezberledim ben.
Yüreğimde bir ceylan sürüsü varken,
Avcıya teslim olmayı.
Avuçlarımda sevgi tanecikleri tutarken,
Saklamayı öğrendim ben.
Kimseler bilmesin diye,
Rol yapmayı çok iyi öğrendim ben.
Bir tutam sevgiydi aradığım,
Şimdi kaleminin ucu kırık bir yazarım,
Son sayfanın son satırıyım,
Ve hâlâ okunmamış cümlelerime,
Söylenmemiş yalanlar aramaktayım...
Döndü Dülger