Hayatın şu konağında adım şimdi “sığınma”.
Yerim eski yerim değil, tavan arası oda...
Bıraktığın bu dünyada, sağım diye avunma,
Yokluğunun garibiyim, yetim kaldım ardında,
Hayat ise sensizliği, hep yüzüme vurmakta...
Başım yerden kalkmaz oldu, yukarda hayalin var.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta