YETİMİM
Bir fotoğraf var elimde, eski, solgun bir renk,
Yüzümde ki gülüşler, artık çok uzak.
Kokunu hatırlamıyorum, sesini de unuttum,
Yalnızlığın adı oldum, sokaklarda kayboldum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta