Yetim evi Şiiri - Bayram Ataç

İlk ranzalar tanıdı , gözümdeki yaşları
Sırdaş bildim kendime, camdaki kuşları
Erken öğretti hayat, yarım kalan düşleri
Boynu hep bükük olur, yurtta yetişenlerin

Gecelerde harlandı, dinmeyen iç yangınım
Ben kime ne diyeyim, tek kadere dargınım
Hayatı yaşamadan, şimdi bile yorgunum
Dertleri büyük olur, yurtta yetişenlerin

Gece çökünce üste, yürekte başlar sızı
Daha kışım bitmeden, nereden bilirim yazı
Büyümeden tanıdım, ruhta donan ayazı
Düşleri bölük olur, yurtta yetişenlerin

Üstümü örtenim yok, gecenin yarısında
Hüzün cirit atıyor, gönlümün yarasında
Adıma kalkan el yok, sabahın duasında
Kapleri kırık olur, yurtta yetişenlerin

Söz anne baba ise, feryadım figan olur
Bilinmez Hatıralar, yüreğimde kan olur
Kimsesiz gecelerim, içimde viran olur
Yüreği buruk olur, yurtta yetişenlerin

Sesim yetim kaldı, duvarlara yaslandım
Tenim sevgi aradı, gözyaşımda ıslandım
Hizmetliler elinde, hep dayakla uslandım
Yüzleri soluk olur, yurtta yetişenlerin

Büyüdüm sanırlarda, içimde çocuk ağlar
Benim yerimde olsa, dayanamazdı dağlar
Büyümeden yaşlandım, gitti güzelim çağlar
Gülleri dökük olur, yurtta yetişenlerin

Bir Kod olarak bildim, dosyalarda adımı
Bir ömür sustu dilim, gizledim feryadımı
Ben feleğe bıraktım , olan tüm muradımı
Hayali küçük olur, yurtta yetişenlerin