Bir çocuk gördüm, gözlerinde yalnızlık,
Sokaklar ona kucak açmış gibiydi,
Gölgesi bile üşüyordu belki,
Rüzgâr onu savuruyordu sessizce.
Kimsesizliği sarar tenini,
Sessizliği bir yuva,
Her gece gökyüzüne sorar:
"Beni kim bekler sabah?"
Ayak izleri kaldı kumlarda,
Kimse bilmez nereye gittiğini,
Belki bir kuş ötüşünde saklı,
Belki bir yağmur damlasında.
Kimsesizliği sarar tenini,
Sessizliği bir yuva,
Her gece gökyüzüne sorar:
"Beni kim bekler sabah?"
Geceler ona masal anlatmaz,
Yıldızlar uzak durur belki,
Yastığına başını koyunca,
Rüyaları bile titrer usulca.
Kimsesizliği sarar tenini,
Sessizliği bir yuva,
Her gece gökyüzüne sorar:
"Beni kim bekler sabah?"
Kayıt Tarihi : 1.1.2026 05:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!