Yetim akşamlar Şiiri - Dağlar Özügüç

Dipte köşede kalmış tüm cesaretimi toplayarak
Yıllar sonra özlemle ulaştım yarin kapısına
Heyecanla uzattım elimi kapının tokmağına
Kapının ruhu bana çok yabancı geldi
Tokmak sanki kapıya yük olmuştu
Demir aksamı da bana soğumuştu
Şehrin delikanlıları şu ayrılığın canını alsaydı
Kimse sevdiğinden ayrı kalmasaydı
Artık bu kapıyı çalmak bana düşmezdi
Kapıdan yana bakmak bile gerekmezdi
Adımlarım kendi gölgeme küskündü
Eşikte bekleyen hatıralar bile suskundu
Adımı işitince sükûtun ardına çekilen duvarlar
Şimdi suskunluğun ağır mühürünü taşıyordu
Rüzgâr eski selamları söküp atmış
Avlu yetim bir akşama dönmüştü
Anladım ki dilek kapıları zamana değil
Yazgının ketum hattına kapanmıştı
Bazı sevdalar vuslata ermedi diye değil
Kalbin sabrı tükenince gurura bürünmüştü