Yetim büyümüştü
Anne babası yoktu
Yetiştirme yurdundaydı
Devletin şefkat kolları arasındaydı
Yiyip içiyordu, yatıp kalkıyordu
Okuluna gidip geliyordu
Anne-baba şefkati nedir bilmiyordu
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Tebrikler!
Pek trajik ve manidardı.
Başarılarınızın devamı dileklerimle bol ilhamlar.
100+anto.
Selam ve dualar.
Sanırım gerçek bir hayat hikayesi bu ben şimdi unutana kadar uyuyamam.Ne diyeyim daha niceleri var böyle Allah yetime zulmedenleri ıslah etsin öteki dünyada nasıl verecekler hesaplarını sizde şiire güzel işlemişiniz yüreğinize sağlık ama ben çok etkileniyorum böyle şiirlerden yazmayın desem bunada hakkım yok sizde şaiirsiniz sonuçta...
Hüzünlendim, yüreğim acıdı. Kimbilir ne çok var böyle sevgisizler ve dayanamayıp intiharı seçenler...Dileğim her insanın sevgiyle büyümesi ve gelecekteki çocuklarına o da sevgisini verebilmesi en azından umut ediyorum...Teşekkürler Abdurrahman bey...Saygılar.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta