Boynunu bükmüş yetim bekler
Dalı kırılmış rüzgâr serper
Eli yetmez ulaşsa Allaha ne der
Bir kurtuluş bir umut diler
Bakarsın elleri koynunda bekler
Boynunu büker derin, derin düşler
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta