Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Müşfik bey, aylar sonra sizi okumak güzel...
Katılıyorum yazdıklarınıza,
maalesef teknoloji düzgün, yerinde kullanmayı öğrenemedik, en çok hoşuma giden mezarlıklara bilgisayar koymak oldu. Ne düşündüm, sevdiğimiz, yakınımızı kaybedince, cenaze törenine sesli, görüntülü bağlanırmışız, mesala...
Olmayacak şey değil, yani....
Tebrikler....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta